Ik heb zonet wat testimonials verzameld van tevreden klanten en gepost op mijn BE-COME Instagram account.
Toch gedaan… ondanks de twijfel die me toch maar weer besloop: “Komt dat niet stoeferig over?” “Is het wel oké om complimenten over mezelf te delen?”
Als ik de filmpjes bekijk die ik post, dan is er eigenlijk ook maar één vraag die me soms doet twijfelen: “Komt het niet teveel over alsof ik de waarheid in pacht heb?” “Wie ben ik om mensen raad te geven?” “Wie zegt dat ik zo goed bezig ben?” “Wie zit er eigenlijk te wachten op wat ik te vertellen heb?”
Hoe mijn haar ligt, of mijn perimenopauzale buik uitpuilt of mijn keuken opgeruimd is… dat heb ik gelukkig volledig losgelaten. Het zal me echt worst wezen. Ten eerste ben ik ervan overtuigd dat mensen andere nuttige dingen te doen hebben dan zich te focussen op mijn gebreken. En ten tweede zullen de mensen die niet op mijn kop willen zien de ‘ontvolg’ knop wel vinden.
Het is wat het is…
Maar de ingebakken Vlaamse bescheidenheid, die speelt mij toch meer parten merk ik. Er wordt ons geleerd dat eigen stoef stinkt en dat we vooral maar niet te koop moeten lopen met wat we goed kunnen.
Waarom eigenlijk?
Wat is het verschil tussen zelfvertrouwen en opscheppen? Veel Vlamingen hebben moeite met dat onderscheid. In sommige culturen wordt het normaal gevonden om je kwaliteiten expliciet te benoemen. In Vlaanderen wordt vaak verwacht dat anderen jouw kwaliteiten opmerken zonder dat je ze zelf benoemt.
Daardoor ontstaat een paradox: als je jezelf moet verkopen, moet je te kennen geven wat je kan... Maar HOWWW… zeg het ook niet té veel, want dan loop je naast je schoenen.
We leren dus eigenlijk massaal om onszelf klein te houden. Succes triggert mensen. Mensen lijken het niet leuk te vinden als het té goed met je gaat. Een beetje goed, dat mag. Maar niet té goed… alsjeblieft! In mijn ogen zegt dat vooral veel over het zelfvertrouwen van mensen. Werk aan de winkel!
Zo zie ik het: ik ken mijn sterke, maar zéker ook mijn zwakke punten. In het kader van mijn BE-COME accountje en mijn activiteiten als coach ga ik uiteraard vooral delen waar ik iets vanaf weet. Ik ben geen zelfstandige praktijk en Instagram account begonnen om te tonen dat ik niet kan behangen (en schilderen eigenlijk ook niet – niet willen of niet kunnen?), dat ik echt het tegenovergestelde ben van een wiskunde knobbel en dat ik absoluut geen oriëntatie vermogen heb. Ik zal ook geen platform starten voor mensen met groene vingers, want ik kan nog geen cactus in leven houden.
De groten der aarde zijn niet groot geworden met (valse) bescheidenheid. Je doet jezelf tekort als je jezelf klein houdt.
Dus bij deze een warme oproep: zwier het online, zet het op je CV, vertel het op LinkedIn. Vier je successen (maar deel ook je twijfels). Waarom hard werken als je niet trots mag zijn op je realisaties?! Dan kunnen we beter in onze zetel blijven liggen en niets ondernemen.
Volg je mij al? 😊
Reactie plaatsen
Reacties